گام های تمدنی ایرانیان؛ طرح مقاومت جهانی

به قلم حجت الاسلام والمسلمین حبیب الله بابایی عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

یکی از مهم ترین عناصر فرهنگ جهانی در فرایند تمدن ایرانی اسلامی زمینه سازی برای فرهنگ مقاومت آنهم در مقیاس جهانی است؛ مقاومت جهانی یک مقاومت جامع و جهان شمولی است که برخاسته از یک رنج جهانی مشترک («رنج از نداشته های مشترک» و «رنج برای کسب آرمان های مشترک»)، زبان مشترک جهانی و منطق و ادبیات مشترک اعتراض به ظلم فراگیری که نسبت به انسان معاصر رخ داده، و نیز برخاسته از وحدت و کثرت توأمان مقاومت در مقیاس جهانی است.

به بیان دیگر مقاومت جهانی اسلامی در ایران زمانی رخ می دهد  که اولا جهان اسلام و بلکه فراتر جهان انسانی معاصر رنجور از رنج های مشترک جهانی باشند و نسبت به این رنج حاصل شده، فهم و درک لازم را داشته باشد. این رنج جهانی هم باید معطوف به نداشته ها و فقدان های بزرگی باشد که انسان امروز از نبود آن رنج می برد (رنج های عظیم از رنج های عدمی بزرگ)، و هم اینکه این رنج جهانی باید معطوف باشد به اهداف بزرگ، به رهایی انسان از زنجیرهای بزرگ، و معطوف باشد به آزادی و عدالت جهانی (رنج های عظیم برای رنج های وجودی بسیار بزرگ).

ثانیا باید این مقاومت، زبان مشترک و هم افزا داشته باشد، منطق مشترکی در ستیز با نظام سلطه داشته باشد، و ارتباطات زبانی آن مایه غنی سازی معنایی مقاومت در عرصه های مختلف معرفتی و زمینه های مختلف فرهنگی و تمدنی باشد (فلسفه جهانی مقاومت).

و سوم اینکه، این مقاومت نه فقط باید برخوردار از «وحدت ساحات» باشد، بلکه باید برخوردار از «تنوع ساحت ها» و تکثرها و تراکم ها باشد. مراد از تنوع ساحت ها این است که مقاومت به جای تقلیل همه مقاومت به یک عرصه، به یک فرهنگ، و به یک شکل و شمایل، باید ظرفیت های متنوع، پیچیده، و تودرتویی داشته باشد تا بتواند در لایه های مختلف و در ابعاد گوناگون، هیولای نظام سلطه را همه جا و همه جور به چالش بکشاند و همه سَرهای سلطه را بتواند همزمان قطع کند. تا زمانی که این تنوع و این گوناگونی در اشکال مقاومت نتواند برای نظم جهانی حاکم بر دنیای امروز چالشی خلق بکند، مقاومت نمی تواند در سطح کلان تمدنی ظاهر گردد و احیانا راهی برای صورت بندی تمدن نوین انسانی و اسلامی بگشاید.

آنچه در این باره انقلاب اسلامی ایران خلق نموده، درآمد محسوس و ملموسی از حس مقاومت مشترک، حقوق انسانی مشترک، دیپلماسی و گفتگوی مشترک بین طرف های مقاومت، ایجاد جبه6 مشترک در جوامع مقاومت و زمینه سازی برای نظام واره مشترک در عرصه جهانی مربوط به مقاومت بوده است، و البته آنچه باقی مانده است، توسعه و تعمیق روح مقاومت در همه جای جهان و ایجاد یک نظام ارتباطی بین همه مستضعفان دنیا، و خلق یک فلسفه واقعی برای زندگی و باور به ایستادگی، استقامت و آزادی است.

انتهای پیام